مهندس سید محسن موسوی

دانشجوی دکتری شهر سازی

مهندس سید محسن موسوی

دانشجوی دکتری شهر سازی

شهرسازی و بیماری دیابت

پنجشنبه, ۱۰ فروردين ۱۳۹۶، ۱۱:۴۱ ب.ظ

شهرسازی و بیماری دیابت

آیا می دانستید که:

⏹۷۵درصد مردم در‌مناطق شهرنشین با دیابت‌زندگی می‌کنند.

⏹یک سوم افراد مسن در مکزیکوسیتی دچار بیماری چاقی هستند.

⏹تنها یک درصد‌شاغلین در هوستن با پای پیاده به سر کار می‌روند.

⏹هوا در تیانجین چین تنها در ۹روز از سال سالم است. 

⏹بیش از ۱۰درصد جمعیت بالغ‌ کشور ایران به دیابت مبتلا هستند.

⏹۴ الی ۵ میلیون‌بیمار مبتلا به دیابت در ایران زندگی می‌کنند. 

⏹۷۲درصد جمعیت کشور شهرنشین هستند(طبق امار سال ۱۳۹۰).

#سبک_زندگی_شهری_بد ، #چاقی_و_کم_تحرکی مهم‌ترین عامل ابتلا به این بیماری است.


با نگاهی به آمار فوق الذکر، نقشی که شهرها در ایجاد کیفیت زندگی مطلوب و سبک زندگی شهری بهتر دارند، بسیار چشم گیر و تأثیرگذار است. با توجه به شرایط موجود، ارتباطی که ما با محیط شهری ساخته شده خود داریم نیاز به تعمیر اساسی است. در حقیقت مسئله تنها مدل های جاری که در برنامه ریزی و طراحی شهری نیست، بلکه مردمی است که با رضایتمندی تمام به این محیط شهری عادت نموده اند و محیطی که داشتن یک زندگی سالم و خوب را پشتبانی نمی کند. هم اکنون بیش از نیمی از جمعیت جهان در شهرها زندگی میکنند و شهرنشینی و سبک زندگی شهری تبدیل به چالشی بزرگ شده است.

در ایران نیز هم زمان با روز بیماری دیابت تا کنون، رسانه ها بویژه برنامه های تلوزیونی فعالیت های بسیار گسترده ای در زمینه آگاهی از چگونگی ابتلا به این بیماری خاموش و راه حل های درمان آن به انجام رسانیده و با نشست های پزشکی سعی در آگاه سازی این بیماری ناشی از سبک بد زندگی شهری به عموم مردم نمودند. بله درست شنیدید، بیماری ناشی از سبک بد زندگی شهری.

بیماری که تمام دنیا با آن درگیر است و تمامی متخصصان و پژوهشگران علمی در جهان ازعان به ناشی بودن این بیماری از سبک بد زندگی شهری امروز دارند. میزان شهرنشینی در کشور ایران در سال ۱۳۹۰ به بالای ۷۰ درصد رسیده که نشان دهنده اهمیت زندگی شهری در جامعه ایرانی است.

اما سوال، جامعه هم اکنون چگونه با این پدیده برخورد می کند؟ آیا دخیل دانستن تنها جامعه پزشکی در این امر عقلانی است؟ یا بهره گیری از علوم دیگر نیز الزامی است؟

پزشکان می گویند: مردم ورزش کنید. اما کسی نمی گوید کجا؟ روزی حداقل نیم ساعت پیاده روی داشته باشید، اما کسی نمی گوید کجا؟

چرا هیچ شخصی، هیچ متخصصی و هیچ نهادی به فکر تأمین یک فضای شهری متناسب با فعالیت هایی که با دیابت شهری مقابله می کند نیست. چرا کسی به کیفیت بسیار پایین فضاهای شهری شهرهایمان را نمی نگرد. چرا کسی نمی گوید فضایی برای ورزش همگانی، فضایی برای پیاده روی و فضایی برای بهبود سلامت جسمی و روحی در شهر نیست؟! (البته فضا هست، اما نه اغوا کننده و در شأن شهروندان ایرانی و بسیار فضاهای بی کیفیت).

محافل جهانی به این باور رسیده اند که تنها از طریق برنامه ریزی شهری و متعاقبا برنامه ریزی برای یک سبک خوب زندگی شهری می توان با پدیده نگران کننده دیابت شهری مبارزه نمود. و اینجاست که نام حرفه ای بنام شهرسازی به وسط آمده است.

شهرسازی رشته ای است که می تواند پیش از اقدامات جامعه پزشکی، با بیماری دیابت شهری مقابله نموده و آن را نابود کند و این امر تنها جز با نگاهی ویژه و باورگرایانه به ارزش رشته شهرسازی میسر نخواهد شد.

همیشه یادمان باشد: برنامه ریزی شهری می تواند با بیماری دیابت شهری مبارزه کند و بنا بر گفته یان گل، "فضاهای شهری بهتر یعنی زندگی شهری مطلوب تر"

بنابراین

شهرسازی خوب و مردم محور = شهرهای بهتر

شهرهای بهتر = زندگی شهری سالم تر

زندگی شهری سالم تر = بیماری های سبک زندگی کمتر

بیماری های سبک زندگی کمتر = افراد سالم تر

و افراد سالم تر = جامعه بهتر

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۶/۰۱/۱۰
مدیر کل وب سایت

نظرات  (۱)

مممممنون

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
-->